Honderden, zo niet duizenden vrouwen en in mindere mate mannen blijven jaarlijks eenzaam en alleen achter als hun buitenechtelijke partner sterft. Deze zogenoemde schaduwweduwen en -weduwnaars kunnen hun verdriet vaak niet goed verwerken omdat zij niet betrokken worden bij het eventuele ziekbed, het overlijden en de begrafenis. Hun verdriet, na de dood van degene die zij liefhadden, wordt niet herkend omdat de relatie vaak geheim was en daardoor ook niet erkend. Familiebanden worden gezien als sterker dan andere verwantschappen. Men vindt vaak dat je niet mag rouwen om een verlies dat niet als zodanig wordt gezien. Dat wil echter niet zeggen dat er ook in deze, al dan niet geheime, relatie sprake kan geweest zijn van grote verbondenheid. Het verlies van een geheime geliefde kan een enorme dreun geven. Helaas kan de minnares of minnaar daar vaak niet openlijk voor uitkomen en rouwt achter de coulissen, vandaar de term 'schaduwweduwe'. Dat "in de coulissen staan" is pijnlijk en confronterend omdat het de afspiegeling van zo'n relatie is. Harde cijfers over het aantal schaduwweduwen en -weduwnaars ontbreken omdat mensen er zelden open over zijn. Schattingen gaan er van uit dat één op de vijf mannen en vrouwen vreemd gaat. Langdurige relaties zijn zeldzamer en komen vooral voor tussen een getrouwde man en een ongetrouwde vrouw, vaak jonger dan hij en zonder kinderen.