Wat maakt dat je omgeving het verdriet om de dood van je broer of zus niet begrijpt? Je broer of zus heeft dezelfde genen als jij. In het ideale geval ben je samen opgevoed, door dezelfde ouders, in hetzelfde huis. Met je broer of zus deel je de herinneringen als kinderen uit hetzelfde gezin. Dat geeft een band, ook al kun je misschien niet goed met elkaar opschieten. Misschien heb je elkaar uit het oog verloren na het uitvliegen uit het ouderlijk nest. Misschien woon je op grote afstand van elkaar en kennen jouw vrienden je broer of zus niet eens. Als je broer of zus dan sterft, zal je omgeving niet begrijpen dat dit zo'n grote wonde slaat. Mogelijk merk je het zelf ook niet eens op en ga je na de begrafenis gewoon door met je verdere leven. Maar er is fundamenteel iets veranderd in je leven. Je eigen identiteit wordt medebepaald door je gezin van herkomst, door de plaats die je in dat gezin inneemt, door de verantwoordelijkheden die je binnen dat gezin hebt. Dat verandert blijvend door het overlijden van een broer of zus. Het "oude" gezin bestaat niet meer. Er zal voor altijd iemand ontbreken. Sta je hier wel bij stil ? Misschien ben jij nu ineens de oudste geworden. Misschien zijn je ouders er nu niet meer voor jou, maar moet jij er zijn voor je ouders, want zij hebben een kind verloren. Op dat moment verlies je niet alleen een broer of zus, maar ook je ouders. Met jouw ouders deel je het verleden, met je kinderen de toekomst. Met je partner deel je het heden. Met je broer of zus zowel verleden, heden als toekomst. Het is iemand van dezelfde generatie … . Je realiseert je ineens dat jij het ook had kunnen zijn. De meeste broers en zussen hebben te kampen met schuldgevoelens. Je zus/broer is dood en jij leeft nog. Waar heb je dat aan te danken ? Waar heeft zij/hij dat aan te danken ? De rouw om een broer of zus zou je het "het langstdurende rouwproces" kunnen noemen omdat het vaak zo lang duurt voordat mensen er mee aan de slag gaan.